કૃષ્ઠ-બંજર ધરતી પડી હતી અમારી
તમે જ કર્યું સિંચન હૈયાના સ્ત્રોત્ર વહાવી
અમે તો મૂક ખેડૂ માત્ર આદેશો ચડાયા
નવી મોસમની હવે શું છે ફસલ, દો જણાવી

ઝેરના પારખાં કરી,સ્વાદ કહેવા કોણ રહ્યો
પરાયાની શું આશ,સ્વજન જો તારો ના થયો
પરખવા કઇ રીતે મૃગજળ,જળ માનીને
મૌન ના શબ્દો એને સબંધ શું વાણીને

સિતારાના ચળકાટે અંજાઇ,ફાણસ ના ફગાવાય
વિપરીત દિશાના વાયરે,પતંગ ના ચગાવાય
બાકી ખેલ છે નસીબના,પડે છે કેમ વાંકું
સંજોગોના વાંકે નિર્દોષ માણસ ના વગોવાય.

મારી ગઝલ ત્યારે બને જો શેરમાં બસ તું રમે
પ્રત્યેક મતલામાં મને ઉલઝાવનાં તું છે ગઝલ

થઇ સૈફની ને થઇ અમર ઘાયલ અને આદિલની
સૌ સાધકોની સાધના-આરાધના તું છે ગઝલ

મત્લાથી લઇ મક્તા સુધીની હારમાળા શબ્દની
ગમતી ગઝલ સરજાવ તું અકળાવના તું છે ગઝલ

તારું રટણ ચારે પ્રહર કરતો રહ્યો છું હું સતત
હદથી વધારે બસ હવે તડપાવના તું છે ગઝલ

હકીકત કહુંતો મને ક્યાં ખબર’તી
તમારા દિલે પણ ખયાલો ગઝલના

બનાસી કવિ તો કદમ બે ભરે છે
બનાવે લખીને મુકામો ગઝલના

બહારો તમે પણ છવાઓ ગઝલમાં
નથી દુર આવો, પ્રસંગો ગઝલના

રહે હાથ માથે સદાયે પ્રભુનો
રચાતા જ રહેશે વિચારો ગઝલના

કાઠા ગ્યારે દા’ડા ઓલ્યા,પરસેવાના રેલા
ભાળ રાખીને બેઠી હું તો
ઝરમર આવે વ્હેલા
ખારા ખારા અંગ મારા, કેમ કરી સુકાવું
બોલરે સખી મારે કરી ભીંજાવું

વ્હેલો આવીશ કહીને, પ્રિતમ ગ્યાં પરદેશ
ઉભી ઉભી ઝુરી મરું હું
ક્યારે આવશે એ દેશ
ઉંડા શ્વાસે દુર દેશે હું,અંગ ફોરમ રેલાવું
બોલરે સખી મારે કેમ કરી ભીંજાવું

ભરોસો સમયનો કરવો કે પોતાની તકદીરનો
વર્ષાના એંધાણ હતા ને પવન વાઇ ગયો,
મેં તો નિશ્ચિત ડગલે જ પગ માંડેલા
પણ ખેલ નસીબે અલગ જ ખેલેલા.

એષણાઓ સંપૂર્ણ ક્યાં થાય છે માનવીની
ખબર કદી ક્યાં પડે છે પહેલેથી ભાવીની
આશાઓ ઠગારી થઇ પડે છે ત્યારે
હાલત જેવી બને છે જાણે ભૂલેલા રાહીની

જેણે ભૂલ કરી છે મૃગજળને પાણી માનવાની
જેમ શત્રુના જ ઘરમાં તેને લલકારવાની
ભૂલથી પણ ગુલાબને રણમાં મળવાની
સદાય નોબત આવશે તેને ઠોકરો ખાવાની

સાચને સીધેસીધું મૂકી શકો
જૂઠને શણગાર જેવું જોઇએ

જો કલંકિત એમ કરવા જગ મથે
દ્રષ્ટિમાં પણ ધાર જેવું જોઇએ

થાય જો મુકાબલો સામે ખરો
યુધ્ધમાં લલકાર જેવું જોઇએ

હર વખત શું કામ સમ ખાવા પડે
પ્રેમમાં રણકાર જેવું જોઇએ

વ્હાલ મડદાને કરું પણ ક્યાં સુધી
લાશમાં ધબકાર જેવું જોઇએ

વરેલુ છે મૃત્યું, જનમની જ સાથે
હલેસા લગાવો, તમે છો ખલાસી

નિહાળી રહ્યાંછો, નૃત્યો જીવનનાં
પનારે પડ્યુ છે, આ મૃત્યું અમાસી

જનમતાની સાથે, પ્રતિપળ ઘટે છે
જવાની ઘટે છે, બનો છો પ્રવાસી

ડરોના વધાવો, વિચારો મરણના
નિવાસી અમે ક્યાં ! જુઓરે ! તપાસી

સરોવર ખિલે છે કમળ ના પ્રતાપે
નયન ને ગમે છે ફુલોના નજારા

કદમ તો અમારા તમારી તરફ છે
તમારા વગર ક્યાં અમારા પનારા

અમારા દરદની દવા બસ તમે છો
તમે તો અમારા જીવનના સહારા

હવે તો અમારા કદમ ડગમગે છે
પહોચી જવું તો તમે છો કિનારા

આ ઘોર કળયુગ જગમહીં છે છળકપટ ચારે તરફ
જો થાય પૂજા આરતી ઢોંગીજનો છે તરકટી

ડર આજ ક્યાં છે માનવીને પાપના બોજાતણો
ભગવાન કેરા ન્યાયની તલવાર ત્યાં છે ઝૂલતી

ધરતી હજી જોતી રહી આકાશ કેરા ઢંગને
જનજન થકી મનવેધતી સંવેદના છે દેખતી

ક્યાં છે જમાનો તીર ને તલવારનો આ જગમહીં
આતંક કેરા બોમ્બથી ધરતી ધુણે છે ધગધગી

કહો વ્રુક્ષોને પોતાની શાખાઓ સજાવી લે
કોઇ પથિકને ઉગારવા…આ ઉનાળો આયો

તપે મધ્યાહન,રાત તપે,તપે જગ સારુ
ડામર પીગળે,બાષ્પ નિકળે…આ ઉનાળો આયો

પંખીના કલરવ સંતાયા,ગગન ભાસે ખાલી
ઠંડો ખુણો શોધતા સૌ…આ ઉનાળો આયો

બપોર બને સુમસામ,સૂજે નહી કોઇ કામ
આળસ કરે ઇશારા…આ ઉનાળો આયો

લૂ લાગેને પાણી માંગે,મનને મૂંઝવણ લાગે
મનડાને અકારો લાગે ધોમધખતો…આ ઉનાળો આયો

વૈશાખી વાયરાને ઉનીઉની ડમરી
ગરમીની ભમરી આવે…આ ઉનાળો આયો

ધરા ગરમ,દેહ ગરમ,ગરમ સૌ ઉપવન
બાષ્પ બનાવી વર્ષાને રીઝવવા…આ ઉનાળો આયો