અભિયાનમાં

વ્યસન તજી સ્વસ્થ રહો,આવો તમે અભિયાનમાં
થાપણસમો આ દેહ છે,મનડું ભમે અભિયાનમાં

માનવમટી ભરખાઇને,દોઝખભર્યા નરકાલયે
સમજે મને જે સાનમાં,માણસ ખપે અભિયાનમાં

મક્કમબની વ્યસન તજી,સમજાવતો જે અન્યને
પ્રેમે કરી અપનાવતાં,સૌને ગમે અભિયાનમાં

દૂષણબની રોગો કરી,બંધાણમાં તાણી જશે
તેથી જ તો બોલાવીએ, સૌને અમે અભિયાનમાં

સરકારની પણ છે ફરજ,આપો તમે પણ સાથ જો
ભારત બને સ્વસ્થ સરસ,નજરે તરે અભિયાનમાં

ઘડીવાર થાશે

તહેવાર જેવા વહેવાર થાશે
પ્રસંગો જીવનમાં ઘણીવાર થાશે

નયનમાં કરમનાં કજીયાં સમાવી
કહો તો મને ! શું ભલીવાર થાશે!

સુમન જો સુગંધી અચાનક ગુમાવે
તો માળીજ એનો કસુરવાર થાશે

લવારા કરે લોક, જોઇને પીળું
ધરી કાનપર શું સકરવાર થાશે

ઠરે છે નયન જોઇ તારા વદનને
મુંઝામણ તને પણ ઘડીવાર થાશે

પણ ના ડગે

શૂરા ખરા એ માનવી,તલવારથી પણ ના ડગે
આવે કદી જો મોતના, અણસારથી પણ ના ડગે

વિચલીત મન વિચર્યા કરે ,એને બીજુ શું કામ છે
સંકલ્પ જે પાષાણવત, નિર્ધારથી પણ ના ડગે

આધાર જેનો ધર્મ છે,ને પથિક છે જે સત્યનો
પાંડવતણા ગાંડીવના, ટંકારથી પણ ના ડગે

પાવનસદા મન જે રહે,ઇચ્છાથકી જે પર રહે
કપટીજનોના આકરા,ફિટકારથી પણ ના ડગે

આ શબ્દકેરી સાધના, એકાગ્રચિત્તે જે કરે
દંભી સુધારાવાદીની,તકરારથી પણ ના ડગે

શમણા ના વાવેતર

શમણાના વાવેતરની ફસલ હવે રંગ લાવી
પ્રતિકૂળ રસમોને સાથે રાખી ખુબ ખુબ મનાવી
દિલના ઉમંગની હવે વાત દઉં જણાવી
ભાવનાના બિંદુઓનું ઝરણું હવે દઉં વહાવી

કૃષ્ઠ-બંજર ધરતી પડી હતી અમારી
તમે જ કર્યું સિંચન હૈયાના સ્ત્રોત્ર વહાવી
અમે તો મૂક ખેડૂ માત્ર આદેશો ચડાયા
નવી મોસમની હવે શું છે ફસલ, દો જણાવી

ઝેરના પારખાં કરી,સ્વાદ કહેવા કોણ રહ્યો
પરાયાની શું આશ,સ્વજન જો તારો ના થયો
પરખવા કઇ રીતે મૃગજળ,જળ માનીને
મૌન ના શબ્દો એને સબંધ શું વાણીને

સિતારાના ચળકાટે અંજાઇ,ફાણસ ના ફગાવાય
વિપરીત દિશાના વાયરે,પતંગ ના ચગાવાય
બાકી ખેલ છે નસીબના,પડે છે કેમ વાંકું
સંજોગોના વાંકે નિર્દોષ માણસ ના વગોવાય.

તું છે ગઝલ

આ વાત મારી માન તું કે માનના તું છે ગઝલ
સ્વપ્નો બધાં મારા હરેક અરમાનના તું છે ગઝલ

મારી ગઝલ ત્યારે બને જો શેરમાં બસ તું રમે
પ્રત્યેક મતલામાં મને ઉલઝાવનાં તું છે ગઝલ

થઇ સૈફની ને થઇ અમર ઘાયલ અને આદિલની
સૌ સાધકોની સાધના-આરાધના તું છે ગઝલ

મત્લાથી લઇ મક્તા સુધીની હારમાળા શબ્દની
ગમતી ગઝલ સરજાવ તું અકળાવના તું છે ગઝલ

તારું રટણ ચારે પ્રહર કરતો રહ્યો છું હું સતત
હદથી વધારે બસ હવે તડપાવના તું છે ગઝલ

વિચારો ગઝલના

ધરું છું તમોને વિચારો ગઝલના
તમારા અમારા સબંધો ગઝલના

હકીકત કહુંતો મને ક્યાં ખબર’તી
તમારા દિલે પણ ખયાલો ગઝલના

બનાસી કવિ તો કદમ બે ભરે છે
બનાવે લખીને મુકામો ગઝલના

બહારો તમે પણ છવાઓ ગઝલમાં
નથી દુર આવો, પ્રસંગો ગઝલના

રહે હાથ માથે સદાયે પ્રભુનો
રચાતા જ રહેશે વિચારો ગઝલના

કેમ કરી ભીંજાવું

શ્રાવણ બેઠો,…વરસાદ છેટો…
કેમ કરી ભીજાવું
બોલરે સખી મારે કેમ કરી ભીંજાવું

કાઠા ગ્યારે દા’ડા ઓલ્યા,પરસેવાના રેલા
ભાળ રાખીને બેઠી હું તો
ઝરમર આવે વ્હેલા
ખારા ખારા અંગ મારા, કેમ કરી સુકાવું
બોલરે સખી મારે કરી ભીંજાવું

વ્હેલો આવીશ કહીને, પ્રિતમ ગ્યાં પરદેશ
ઉભી ઉભી ઝુરી મરું હું
ક્યારે આવશે એ દેશ
ઉંડા શ્વાસે દુર દેશે હું,અંગ ફોરમ રેલાવું
બોલરે સખી મારે કેમ કરી ભીંજાવું

મૃગજળ

કેમ દોડતો રહ્યો મૃગજળને જળ માની
તરસ્યો થયો ત્યારે જાણ્યું કે નથી પાણી
ગુલાબ ને રણમાં જોવાના શમણાં સેવ્યાંતાં
કુદરતનાં કોઇ નિયમોની રીત ન’તી જાણી.

ભરોસો સમયનો કરવો કે પોતાની તકદીરનો
વર્ષાના એંધાણ હતા ને પવન વાઇ ગયો,
મેં તો નિશ્ચિત ડગલે જ પગ માંડેલા
પણ ખેલ નસીબે અલગ જ ખેલેલા.

એષણાઓ સંપૂર્ણ ક્યાં થાય છે માનવીની
ખબર કદી ક્યાં પડે છે પહેલેથી ભાવીની
આશાઓ ઠગારી થઇ પડે છે ત્યારે
હાલત જેવી બને છે જાણે ભૂલેલા રાહીની

જેણે ભૂલ કરી છે મૃગજળને પાણી માનવાની
જેમ શત્રુના જ ઘરમાં તેને લલકારવાની
ભૂલથી પણ ગુલાબને રણમાં મળવાની
સદાય નોબત આવશે તેને ઠોકરો ખાવાની

અવતાર જેવું જોઇએ

કલયુગે અવતાર જેવું જોઇએ
ગાંધી કે સરદાર જેવું જોઇએ

સાચને સીધેસીધું મૂકી શકો
જૂઠને શણગાર જેવું જોઇએ

જો કલંકિત એમ કરવા જગ મથે
દ્રષ્ટિમાં પણ ધાર જેવું જોઇએ

થાય જો મુકાબલો સામે ખરો
યુધ્ધમાં લલકાર જેવું જોઇએ

હર વખત શું કામ સમ ખાવા પડે
પ્રેમમાં રણકાર જેવું જોઇએ

વ્હાલ મડદાને કરું પણ ક્યાં સુધી
લાશમાં ધબકાર જેવું જોઇએ

જીવન એક યાત્રા

જીવન એક યાત્રા ને, જીવ છે પ્રવાસી
રહો છો ગણીને, અખંડિત નિવાસી

વરેલુ છે મૃત્યું, જનમની જ સાથે
હલેસા લગાવો, તમે છો ખલાસી

નિહાળી રહ્યાંછો, નૃત્યો જીવનનાં
પનારે પડ્યુ છે, આ મૃત્યું અમાસી

જનમતાની સાથે, પ્રતિપળ ઘટે છે
જવાની ઘટે છે, બનો છો પ્રવાસી

ડરોના વધાવો, વિચારો મરણના
નિવાસી અમે ક્યાં ! જુઓરે ! તપાસી